به گزارش «سراج24»، توافق هستهای جدید میان ایران و 1+5 بهاندازه عدم توافق میان ایران و امریکا درباره اصلیترین موضوعات موردنظر اهمیت چندانی ندارد. اینکه ایران و 1+5 تصمیم گرفتهاند تا 4 ماه دیگر به مذاکرات خود ادامه بدهند درواقع موضوع مهمی نیست چراکه نشاندهنده تحول عمده و راهبردی مهمی نیست. آنچه اهمیت دارد و کمتر به آن پرداخته میشود و بهویژه در بزرگنماییهای رسانهای کسی سراغی از آن نمیگیرد این است که اختلافها میان ایران و 1+5 خصوصاً ایران و امریکا آنچنان عمیق بود که طرفین نتوانستند به یک توافق نهایی برسند.
مهم است سؤال کنیم که منشأ دقیق این اختلافها چیست و 4 ماه دیگر قرار است چه اتفاقی بیفتد که کسانی تصور میکنند توافق نهایی حتماً حاصل خواهد شد؟
اصل مسئله از این ناشی میشود که امریکا استراتژی مذاکراتی خود را بر دیکته کردن درخواستهایش بر ایران استوار کرده است. تفاوت دیکته کردن با مذاکره این است که در مذاکره دو طرف سعی میکنند به راهحلهایی برسند که بهطورمساوی نگرانیهای هر دو طرف را رفع کند یا لااقل منصفانه باشد اما در دیکته یکطرف بدون توجه به منافع و نگرانیهای طرف دیگر صرفاً تلاش میکنددرخواستهای خود را به آن تحمیل کند.
در مذاکرات وین 6 ثابت شد که امریکا با این روحیه در حال مذاکره با ایران است. در این مذاکرات آمریکاییها از هیچکدام از درخواستهای اصلی خود کوتاه نیامدهاند. همانطور که بیانیه کاخ سفید گفتهشدهآمریکاییها دارای این دستور کار بودند که تنها توافقی را میپذیرند که همه آنچه را که میخواهند به آنها بدهد. درواقع امریکا به دنبال توافقی است که کاملاً برای آن مطلوب باشد بیآنکه توجه کند که این توافق هیچ نفعی برای ایران ندارد. به همین دلیل طرف امریکا در این مذاکرات تلاش کرد با توسل به ابزار تهدید به تشدید تحریمها ایران را وادار به محدود کردن اساسی برنامه غنیسازیاش کند و علاوه بر این، برخی از محدودیتها بر برنامه غنیسازی ایران را مادامالعمر نماید. درواقع امریکا به ایران میگوید نه الان و نه هیچ زمان دیگری در آینده حق داشتن یک برنامه غنیسازی صنعتی را ندارد واگربرداشتن چنین چیزی اصرار کند تنها چیزی که به دست خواهد آورد تحریمها و فشار اقتصادی بیشتر است.
درواقع در این مذاکرات از ایران خواسته شد بخشی از حقوق هستهای خود را برای همیشه به غرب واگذار کند و پای معاهدهای را امضا کند که آیندگان را از حق داشتن یکی از مهمترین و پیشرفتهترینبرنامههای علمی و صنعتی محروم میکند. جالب است که آمریکاییها در مقابل درخواستی چنین گزاف از ایران تنها چیزی که روی میز گذاشتند این بود که از تحریمهای بیشتر ایران خودداری میکنند. اطلاعات موجود نشان میدهد طرف آمریکایی حتی تعهدی دراینباره که تحریمهای موجود را کم خواهد کرد هم نداده است. جدول زمانی لغو تحریمهاآنطور که امریکا میگویدآنقدر پیچیده و زمانبر است که عملاً ایران باید بنا را بر این بگذارد که تحریمی لغو نخواهد شد.
تحت این شرایط ایران در مقابل این درخواستها مقاومت کرده است. تا اینجا باید از تیم مذاکرهکننده تجلیل کرد که پای خطوط قرمز ایستادهاند. اما آنچه نگرانکننده است این است که عدهای با خوشبینی تصور کنند 4 ماه دیگر همهچیز عوض میشودو توافق نهایی حاصل خواهد شد. این به معنای فراموش کردن ماهیت امریکاست و همین نگرش است که میتواند مذاکرات سپتامبر به بعد را هم بینتیجه کند.
